من همه‌یِ عمرم را

امیدوارانه زیسته‌ام

امید به این‌که‌ حتی اگر

به سختی دل‌شکسته شدم

اما همچنان شهامتِ مهربان بودن

گذشت، حمایت، صداقت، حرمت

و خیرخواهی با دیگران را داشتم

لایقِ آرامشی عمیق خواهم بود

تقویم‌ها حتما اشتباه می‌کنند

در حوالیِ میانه‌یِ زمستانی سرد

که آغوشِ تو

برایِ زنده ماندنِ من کافی، ست

تولدِ من، تویی

در چهل و هشتمین سال‌روزِ به دنیا آمدنم

به وقتِ دوازدهم بهمن‌ماه چهارصد و سه

تو

پایانِ تمامِ امیدواری‌هایِ منی

بانویِ صاحب‌دل

مراقب داشته‌هامون باشیم