یه حقایقی تو زندگی هست

که نمی‌شه دوسشون داشت

مثلِ فاصله‌ای که زورت

به برداشتنش نمی‌رسه

آدما تا وقتی تنهان

خوشی و ناخوشی‌شون فردیه

اما درست از‌ وقتی یکی می‌شن

باید جلویِ هر خوب و بدی بگن:

خوشیاش با ما، تلخیاشم با ما

تلخیِ بعضی چیزا خیلی عمیقه

اما اثر و زورِ همه‌یِ تلخیا

با گفتن به آدمِ امنِ زندگی کم می‌شه

یه آدمِ امن

درست شبیهِ تو، بانویِ صاحب‌دل

که حتی از آرزوهایِ من هم فراتری

مراقب داشته‌هامون باشیم