همیشه احترامی که جاری می‌شه

نشونه‌یِ محترم بودنِ طرفِ مقابل نیست

گاهی آدما به خودشون احترام می‌زارن

کاش مجبور نشیم اندازه‌یِ ظرفیت

و استحقاقِ آدما باهاشون رفتار کنیم

وقتی که واضح و شفاف بهشون می‌گیم نباشن

و هربار با بهانه‌ای صرفا حرمت‌ها رو‌ می‌شکنن

بعضی از آدما چون صبرت زیاده

حس‌ می‌کنن چیزی حس نمی‌کنی

درد داره یه آدمایی رو ببینی

که اصلا آدمِ خاصی نبودن

و فقط تویِ ذهنت بزرگ و محترمِ‌شون کردی

و از اون‌جایی که پذیرش

یکی‌از نشونه‌هایِ آدماییه که می‌خوان

آرام و صبور زندگی کنن

باید‌ تلاش کنیم صبوری پیشه کنیم

و اجازه‌ بدیم حرمتِ بعضی آدمایِ نامحترم هم

سرِ جاش باقی بمونه

مراقب ‌داشته‌هامون باشیم